Kalendarium
Ok. 876 rok – terytorium zamieszkiwane jest przez plemię Lędzian, zostaje włączone do państwa wielkomorawskiego, następnie do czeskiego.
Ok. 950 rok – plemię Lędzian (główny ośrodek w Sandomierzu) zostaje podporządkowane ośrodkowi państwowemu w Gnieźnie.
W połowie XI wieku dobra książęce otrzymuje rycerz Piotr Strzemieńczyk.
Rycerz Piotr sprzedaje dobra ziemskie biskupowi krakowskiemu Stanisławowi, po kilku latach bezpotomnie umiera.
Na 1079 rok „Rocznik kapituły krakowskiej” podaje datę wskrzeszenia rycerza „Piotrowina” (Piotra Strzemieńczyka).
Od 1138 roku, na mocy testamentu Bolesława Krzywoustego Piotrawin wraz z ziemią Sandomierską należy do Małopolski.
Od ok. 1150 roku Piotrawin stanowi własność książęcą, potem dobra zostają nadane opactwu benedyktów z Sieciechowa, przez księcia Henryka Sandomierskiego.
Około roku 1230 powstaje dzieło „Vita minor” Wincentego z Kielczy, opisujące wydarzenia Piotrawińskie z XI wieku, dzięki temu wieś zyskuje rozgłos już w XIII wieku. Również z wyżej wymienionego dzieła dowiadujemy się, iż Piotrawin wówczas stanowił własność książęcą.
W 1252 roku wydano dokument, w którym Bolesław Wstydliwy potwierdza posiadanie komory celnej w Piotrawinie (obecnie znajduje się w muzeum państwowym).
Lata 1295 – 1320 formowanie się Królestwa Polskiego. Piotrawin przynależy do Małopolski.
W 1310 roku Władysław Łokietek przekazuje Piotrawin „wraz z przynależnościami i wszystkimi prawami, po wieczne czasy katedrze krakowskiej jako ofiarę dla świętego Stanisława”.
Rok 1437 – do Piotrawina przyjeżdża biskup Oleśnicki oraz Jan Długosz. Powstaje dzieło „Liber Beneficjorum”, Długosz opisuje Piotrawin jako bardzo dobry folwark biskupi, ponadto okres prosperity potwierdza przeprawa przez Wisłę obsługiwana przez 6 karczm.
W 1437 roku rozpoczyna się budowa kościoła gotyckiego i kaplicy grobowej Piotrawina.
W 1441 zostaje ukończona budowa kościoła, którego niezmienioną, gotycką formę możemy podziwiać do dnia dzisiejszego. W tym samym czasie po drugiej stronie Wisły, biskup Oleśnicki funduje też drewniany kościół, w miejscu sądu królewskiego nad biskupem Stanisławem.
W 1474 roku – Piotrawin przynależy do województwa lubelskiego, powiat lubelski.
W roku 1671, podróżujący po Polsce Ulryk Werdum podczas przeprawy promowej w Piotrawinie, opisuje podziwiane przez siebie Canonicorum Collegium – „bardzo piękne z grubymi murami i wielu wieżami”.
W roku 1704, (dokładnie 9 kwietnia) król August II ze swoim wojskiem, rozbija w Piotrawinie wielki obóz królewski. Wybucha pożar, w którym płonie kancelaria królewska – 33 osoby i część taboru – ok. 90 koni.
W 1725 roku w Piotrawinie przeprowadzono inwentarz, który opisuje zabudowę sakralną i plebańską ponadto dwór, budynek folwarczny, stajnię, browar, chlewy, spichlerz i stodoły.
W 1731 roku Piotrawin ponownie stanowi własność biskupstwa krakowskiego.
Ok. roku 1765 sława Piotrawina powoduje, że rozpoczyna się budowa bazyliki w Piotrawinie. Niestety plany krzyżuje zesłanie w 1767 roku biskupa Kajetana Sołtyka, który patronował budowie.
W 1787 roku (2 marca) zatrzymał się w Piotrawinie król Stanisław August Poniatowski. Król podróżował do Kaniowa na Ukrainie, do Piotrawina przeprawił się z Solca. Według opisów Stanisław August, na znak zwykłej swojej pobożności, do pobliskiego kościoła udał się pieszo, następnie odwiedził kapliczkę na grobie Piotra i przeczytał napisy, w końcu udał się do budynku dworskiego. Postać świętego Stanisława – patrona i imiennika króla, miała w jego życiu wielkie znaczenie. Król był przepowiedzianym pierwszym królem – Stanisławem po męczeńskiej śmierci świętego, warto dodać, że król ustanowił 7 maja 1765 roku Order świętego Stanisława. W statucie król wyjaśnił, iż celem ustanowienia orderu jest: „aby cnota pobożnych i Ojczyźnie zasłużonych ludzi Nam dobrze zalecona, sprawiedliwy najprzód wzgląd znajdowała, a po tym Ich także zasługi jakowym publicznym łaski Naszej Królewskiej zaszczytem ozdobione były; I żeby się przez takowy sposób wszyscy do chwalebnego w dobrym naśladowania i do najcelniejszych dla Rzeplitej i ku Nam czynności zachęcali…”.
Rok 1791, w Piotrawinie wybudowano wolno stojącą dzwonnicę.
Rok 1795 – zabór austriacki, Piotrawin należy do Galicji Zachodniej, cyrkuł lubelski.
W 1809 roku – Piotrawin znajduje się w obrębie Księstwa Warszawskiego, departament lubelski, powiat kazimierzowski.
Rok 1815 – Królestwo Polskie, Piotrawin znalazł się w obrębie nowoutworzonego województwa lubelskiego, powiat kazimierzowski.
Rok 1842 – Królestwo Polskie, Piotrawin należy do guberni lubelskiej, powiat lubelski.
W 1864 roku, na podstawie ukazu uwłaszczeniowego z 19 lutego 1864 r. chłopi otrzymali na własność 454 morgi 8 prętów oraz wspólne z dworskim pastwisko.
W 1866 roku – Piotrawin znajduje się w gubernii lubelskiej, powiat nowoaleksandryjski (puławski), gmina Kamień.
W latach 1866 – 1880, na podstawie ukazu z 14/26 grudnia 1865 o urządzeniu duchowieństwa rzymsko-katolickiego w Królestwie Polskim, dobra kapituły przechodzą pod zarząd Skarbu Królestwa i przejęte zostały przez Lubelską Izbę Skarbową.
Po roku 1880 dobra Piotrawin, kupuje za sumę 60800 rubli, Ludomir Cywiński (herbu Puchała). Współwłaścicielką jest żona Ludomira, Zofia Cywińska z domu Targowska.
W roku 1915 po śmierci Ludomira Cywińskiego, dobra Piotrawin otrzymuje jego syn Juliusz.
Rok 1915 – Piotrawin znalazł się w terenie wojskowej administracji austro – węgierskiej, gubernatorstwo lubelskie, powiat Puławy.
W 1944 roku na mocy dekretu PKWN o przeprowadzeniu reformy rolnej, dobra Piotrawin przeszły na skarb państwa. W latach 1946/7 rozparcelowano dobra (ponad 189 ha) pozostawiając 46 ha jako własność państwową.
W 1968 roku dr Maria Sułowska, wraz z grupą studentów KUL rozpoczyna badania archeologiczne, które trwają do 1972 roku.
W 1970 roku odnaleziony został tzw. „Skarb Piotrawiński” pochodzący od schyłku VI do końca VIII wieku.
