Co zobaczyć ?
Piotrawin to wieś położona w malowniczym krajobrazie wiślanym. Usytuowany na wysokiej (40 m.) skarpie wapiennej tworzy wspaniały punkt widokowy. Uroku dodaje przeciwległy brzeg wiślany, stanowiący kompozycyjne tło z dalej położoną równiną, rozciągającą się aż po miasto Solec, usytuowane na niewielkim wzgórzu.
Wisła na tym terenie tworzy szerokie rozlewiska, podzielone namułami, tak zwanymi kępami porośniętymi wikliną i innymi roślinami nadrzecznymi. W niektórych miejscach tworzą się piaszczyste wysepki, będące efektem wieloletniego nanoszenia piasku przez wodę. Dno rzeki i częściowo pas przybrzeżny również są piaszczyste. Dawniej Wisła była wykorzystywana do transportu śródlądowego (skład soli w Kamieniu i Solcu) i w kierunku morza. Obecnie rzeka stanowi wspaniały teren do żeglarskich wypraw, szczególnie latem w pogodne dni przez Piotrawin przepływa dziesiątki łodzi (od małych łódek rybackich, aż po żaglówki, łodzie motorowe i promy osobowe). Warto dodać, że płynąc w dół rzeki (ok. 30 km) można dopłynąć do Janowca (po lewej stronie) lub do Kazimierza Dolnego (po prawej). Ponadto na przeciwko Piotrawina, do Wisły wpływa rzeka Kamienna. Spływ na tratwach rzeką Kamienną, jest jedną z atrakcji w powstałym przed kilku laty Bałtowskim Parku Jurajskim.
W Piotrawinie znajdują się pozostałości po kolejce wąskotorowej, niegdyś służyła ona do transportu m.in. drewna i buraków cukrowych. Jest to fragment Nałęczowskiej kolejki wąsakotorowej. Stacja w Piotrawinie była stacją przeładunkową z transportu wodnego na transport kolejowy.
W okolicy Piotrawina panuje specyficzny klimat, charakteryzujący się dużą wilgotnością powietrza (mgły) i wyjątkowym chłodem nie spotykanym na terenie położonym dalej od rzeki. Jest to spowodowane rozlewiskiem wody i wylewami rzeki w czasie wiosennych zatorów lodowych, jak i pod koniec czerwca i lipca.
Nienaruszona przez człowieka przyroda (dziki brzeg Wisły) jest ostoją dla wielu gatunków zwierząt i ptaków: m.in. bobry, kuropatwy, czajki, dzikie kaczki, mewy śmieszki i mewy śródlądowe. Niezwykle czyste środowisko pozwala na wyjątkową obfitość urodzaju w piotrawińskich sadach. Piotrawin leży na terenie wąwozów lessowych ciągnących się od Nałęczowa, przez Kazimierz Dolny.
Szlak bursztynu
Prace archeologiczne prowadzone w okolicy Piotrawina przez Marię Sułowską wraz z grupą studentów KUL w latach 1968 – 1972 pozwoliły na odkrycie początków osadnictwa na tym terenie. Do niebywałego osiągnięcia należałoby zaliczyć tak zwany skarb żelaznych siekier z Piotrawina odkryty w 1970 roku Składa się on z dwunastu siekier, z których aż siedem się zachowało. To wykopalisko potwierdza hipotezę, że przez Piotrawin wiódł szlak handlowy, prowadzący przez Morawy i dolinę Wisły do Bałtyku. Datę powstania tych siekier przywiezionych prawdopodobnie z Moraw, Maria Sułowska określiła na VII – VIII wiek naszej ery. Odkrycie tego wykopaliska byłoby potwierdzeniem trwałego, wczesnośredniowiecznego osadnictwa na tym terenie.
Teren ten pierwotnie zamieszkiwało plemię Lędzian. W wiekach IX – X prawdopodobnie istniała tu zależność od państwa Wielkomorawskiego a po jego upadku Czeskiego. Wraz z utworzeniem państwa Piastów w drugiej połowie X wieku ziemie te znalazły się pod wpływami Gniezna jako stolicy i opola w Chodliku, Solcu lub Opolu.
